Το ναυάγιο

Μια επιστολή από τον Van der Decken

στη θάλασσα όταν ο Ήλιος στα νερά της σαν κατακόκκινη σημαία κυματίζει·

στη θάλασσα όταν φιλά τα χρυσαφένια στήθη των παρθένων ακτών που καρτερούν διψασμένες·

στη θάλασσα καθώς ουρλιάζουν οι ορδές της κι εξακοντίζουν οι ανέμοι τις βλαστήμιες τους·

όταν αστράφτει μέσα στ’ ατσάλινο νερό η λαμπερή και αιμόφυρτη σελήνη·

στη θάλασσα όταν πάνω της διαχέει την απροσμέτρητη πίκρα του το Κύπελλο τον Άστρων.

Σήμερα κατηφόρισα απ’ το βουνό στην κοιλάδα

κι απ’ την κοιλάδα στη θάλασσα.

Ο δρόμος τράβαγε μακρύς όσο κρατάει ένα φιλί.

Οι μυγδαλιές σκορπούσαν τις γαλανές σκιές των κορυφών τους πάνω στο μονοπάτι

και στην κορφή της κοιλάδας, ο ήλιος

τινάζει τις ολόχρυσες Γολκόνδες του στο γλαυκό του δάσους: Θάλασσα!

Μητέρα, Αδελφή, Ερωμένη…!

Μπαίνω μες στους απέραντους κήπους των νερών σου και κολυμπώ μακριά από τη στεριά.

Τα κύματα έρχονται, με τους εύθραστους θυσάνους των αφρών και χάνονται μες στην βουή. Προς την ακτή.

Με τις κοκκινωπές βουνοκορφές της

με τα γεωμετρικά της σπίτια

με τις φοινικιές της, έρμαια του ανέμου

που τώρα έχουν γίνει πελιδνά και παράλογα σαν αποκρυσταλλωμένες μνήμες!

Ω θάλασσα! Ω Ήλιε. Ω απέραντη κοίτη!

Και ξέρω γιατί σ’ αγαπώ. Ξέρω πως είμαστε πολύ γερασμένοι,

κι ότι εμείς οι δύο γνωριζόμαστε εδώ κι αιώνες.

Ξέρω πως τα σεπτά και γελαστά νερά σου πρωτάναψε ο όρθρος της Ζωής.

(Στην τέφρα ενός τρτογενούς απομεσήμερου, ακούστηκαν οι πρώτοι μου παλμοί στην αγκαλιά σου.)

Ω πρωτεόμορφη, βγήκα από μέσα σου!

Κι οι δυο μας αλυσοδεμένοι και περιπλανώμενοι·

κι οι δυο μας με ακόρεστη τη δίψα γι’ άστρα·

κι οι δυο μας φως, αέρας, δύναμη, σκοτάδια·

κι οι δυο μας με τις απέραντες επιθυμίες μας, μα και τη φοβερή μας δυστυχία!

- Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Η απάντηση μου ήταν περίπου έτσι: “Φυσικά! Και το ρωτάς; Ετοίμασε Χ φακούς! Γέμισε μου Ψ μπουκάλες, θα πάρω εγώ να ενημερώσω το λιμεναρχείο. Πες σε όλους να είναι στο καταδυτικό πριν την δύση του ηλίου.”. Τηλεφωνώ και στην Helle για να την ενημερώσω για την νυχτερινή κατάδυση (γιατί άλλωστε πότε δεν πρέπει να χάνει κανείς ευκαιρία για βραδινή βουτιά). Ο Iain δεν θα μπορούσε να έρθει γιατί θα απολάμβανε την πανσέληνο από μια πλατφόρμα πετρελαίου κάπου στην βόρεια θάλασσα.

Η μέρα φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της και εγώ βρίσκομαι στο καταδυτικό στην Λυγαριά, να κάνω τις τελευταίες ετοιμασίες. Όμως η πανσέληνος άρχιζε να επηρεάζει τους ανθρώπους. Άρχισαν να χτυπούν τα τηλέφωνα του καταδυτικού και σιγά σιγά οι μαθητές άρχισαν να ακυρώνουν την βουτιά (πιθανότατα είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν).

Τελικά μόνο εγώ και η Helle ήμασταν στο καταδυτικό, και με ένα μάθημα κατάδυσης ακυρωμένο. Αφήνω λοιπόν και τους δύο εκπαιδευόμενους (trainees) που θα με βοηθούσαν στην βουτιά να φύγουν και να πάνε να γιορτάσουν την πανσέληνο στην Αγία Πελαγία. Από την άλλη φυσικά ούτε εγώ, ούτε η Helle θα αφήναμε μια τέτοια βουτιά να πάει χαμένη (ειδικά τώρα που είχαμε και άδεια από το λιμεναρχείο). Φορτώνουμε τον εξοπλισμό στο αμάξι και πάμε για μια νυχτερινή βουτιά στο Μαδέ (ή My House Reef όπως ονομάζονταν και παλιά). Καταδυτικά ξέρω τον βυθό στο Μαδέ απ’ έξω και ανακατωτά, με dive buddy την Helle που είναι εκπληκτική δύτρια και έχουμε πολύ καλή επικοινωνία που δεν χρειάζεται να κάνουμε σήματα ο ένας στον άλλο, η κατάδυση προβλεπόταν μια από τις χαλαρότερες που μπορεί να κάνει κάποιος.

Και πράγματι ήταν! Όταν μπήκαμε στο νερό, το φεγγάρι δεν είχε φανεί ακόμη (ήταν πίσω από τα βουνά), αλλά υπήρχε μπόλικο φως. Αρχίσαμε τις εξερευνήσεις μας από εδώ και από εκεί, να επισκεπτόμαστε τους συνήθεις θαμώνες: τον κύριο χταπόδι στις νυχτερινές του βόλτες, την κυρία σουπιά με την αιθέρια κίνηση της, τον Ισπανό χορευτή να χορεύει στα μεσόνερα. Όλα αυτά με μια εκπληκτική ορατότητα. Όπως γίνεται σε όλες τις νυχτερινές καταδύσεις, κλείσαμε τους φακούς σε μια στιγμή για να δούμε την φωσφορίζουσα άλγη, καθώς αναταράξαμε το νερό μπροστά μας.

Κλείνοντας τους φακούς μας, παρατηρούμε ότι το φεγγάρι έχει ανεβεί στην μέση του ουρανού και φωτίζει πραγματικά καθαρά τον βυθό. Μπορούσαμε να δούμε τα πάντα χωρίς φακό, και μετά από λίγο που τα μάτια μας προσαρμόστηκαν στον νέο φωτισμό ήταν όλα πανέμορφα. Ο βυθός είχε αλλάξει όψη, τώρα δεν είχε πια χρώματα, αλλά ήταν ασημένιος! Σαν κάποιος να κάλυψε όλο τον βυθό της θάλασσας με ένα πολύ απαλό ασημένιο πέπλο. Οι θαμώνες έγιναν και αυτοί ασημένιοι και έγιναν ένα με το βυθό. Μιας και ξέραμε και οι δύο το βυθό πολύ καλά, και βλέπαμε τόσο καλά χωρίς φακούς, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε την κατάδυση έχοντας τους σβηστούς. Γυρίζοντας την πλάτη στον πανέμορφο βυθό, κοιτάξαμε προς την επιφάνεια. Η διαύγεια ήταν τρομαχτική, η σελήνη και τα άστρα φαινόντουσαν καθαρά από εδώ κάτω, ήταν όλα γαλάζια (με μια ανεπαίσθητη απόχρωση προς το πράσινο)! Ο μικρός κυματισμός της επιφάνειας έκανε τα άστρα να αναβοσβήνουν και την σελήνη να λικνίζεται σε κάποιο μυστήριο ρυθμό. Καθώς οι μπουρμπουλήθρες μας ανέβαιναν πως τα άστρα, ανάγκαζαν την άλγη να φωσφορίσει. Αυτό έφερε τα άστρα κοντύτερα σε εμάς. Το θέαμα ήταν σαν τα άστρα να είχαν ανακαλύψει την τρίτη διάσταση και είχαν ελευθερωθεί από τις δύο διαστάσεις που ήταν φυλακισμένα για τόσο καιρό. Ήταν σαν να έχουν οργανώσει ένα πάρτι και να χορεύουν για την νέα τους ελευθερία, και η σελήνη με το λίκνισμα της έπαψε πια να είναι μελαγχολική είχε πλέον κέφια. Σε όλο αυτό το πάρτι, εγώ ένιωθα μαέστρος. Όπως ο μαέστρος μια ορχήστρας κουνάει το μαγικό του ραβδάκι και πανέμορφη μουσική ακούγεται μπροστά του, έτσι και εγώ με μια κίνηση του χεριού μου μπροστά από τα μάτια μου πανέμορφες εικόνες παρουσιαζόντουσαν μπροστά μου.

Στην συνέχεια της βουτιάς βλέποντας, τον ασημένιο βυθό, τον χορό των άστρων, το παιχνίδισμα τους με εμάς και ένα γαλανό σώμα να λικνίζεται στον ουρανό, συνειδητοποίησα ότι το όλο σκηνικό ήταν σαν να μην ήμασταν στην γη πλέον. Πετούσαμε πάνω από το πανέμορφο ασημένιο φεγγάρι, παίζαμε με τα άστρα και βλέπαμε την γη μας από μακριά…

γέρος θαλασσόλυκος στο λιμάνι της πανέμορφης ίου

An old ship (dating back to 1900), at 55meters. Enjoy the video:

Την ιστορία που θα σας διηγηθώ σήμερα, δεν την έχω διηγηθεί ποτέ σε κανένα. Μάλλον ήταν πολύ όμορφη, για να αφήσω να γίνει ένας ακόμα μύθος…

Τα γεγονότα διαδραματίστηκαν πριν από 53 χρόνια, όταν εγώ με την παρέα μου κάναμε τα πρώτα μας ιστιοπλοϊκά βήματα, αμέσως μετά την απόκτηση του διπλώματος ανοιχτής θαλάσσης. Εγώ ήμουν 22 χρονών, και οι 3 φίλοι που ήταν μαζί μου, όλοι σε ανάλογες ηλικίες. Όντας η μόνη κοπέλα στην παρέα, απολάμβανα τη διακριτική προστασία των φίλων μου, όπως θα έκανε κάθε σωστός καπετάνιος… Έτσι, με τις ευχές των καθηγητών ιστιοπλοΐας, και την προστασία του θεού της νεανικής τρέλας, ξεκινήσαμε με ένα ιστιοφόρο από το Ηράκλειο, με προορισμό τη Σαντορίνη. Ήταν από τα πιο δημοφιλή δρομολόγια για νέους καπετανέους (μας άρεσε αυτή η φράση) του Ηρακλείου, και είπαμε να ακολουθήσουμε και εμείς τα χνάρια των παλαιών καπετανέων, ελπίζοντας πως υπάρχει κάποια νεράιδα στα μισά αυτής της διαδρομής, που μετατρέπει τους νέους ιστιοπλόους που συναντάει σε μεγάλους θαλασσόλυκους.

Ακολουθώντας όλα τα κλισέ του ταξιδιού, ξεκινήσαμε κατά τις 9 το βράδυ, με στόχο να έχουμε φτάσει το πρωί. Ο αέρας δεν ήταν πολύ δυνατός, αλλά ήταν αρκετός να μας δώσει μια καλή ταχύτητα, και ταυτόχρονα να μας αφήσει να απολαύσουμε τη διαδρομή. Το ταξίδι ξεκίνησε με πολύ κέφι και πολύ τραγούδι, και όλα έδειχναν ότι θα συνεχιζόταν έτσι μέχρι να μπούμε περήφανοι στο λιμάνι του προορισμού μας.

Είχαμε φτάσει κάπου στο ένα τρίτο της διαδρομής. Δεν είχε καθόλου ομίχλη, ούτε φεγγάρι, και είχαμε την εντύπωση ότι είχαν βγει ταυτόχρονα όλα τα αστέρια που είχαμε δει κατά καιρούς στη ζωή μας. Αυτό μας έδινε και τη βεβαιότητα ότι σύντομα θα φτάναμε σε εκείνο το ιδιαίτερο σημείο του ταξιδιού, που μπορεί κανείς να δει την ίδια στιγμή, τα φώτα τόσο του Ηρακλείου, όσο και της Σαντορίνης, και που πολλοί το περιμένουν με αγωνία για να μπορέσουν, για μια φορά, να θαυμάσουν από μακριά και τις δύο πόλεις ταυτόχρονα, ενώ άλλοι απλώς ανακοινώνουν ότι το ταξίδι τους έχει φτάσει στη μέση…

Πριν, όμως, φτάσουμε σε εκείνο το σημείο, συνέβη κάτι αρκετά ασυνήθιστο. Κάτι που για έναν έμπειρο καπετάνιο είναι τόσο ασυνήθιστο, ώστε να επιστρατεύσει ότι ηλεκτρονικά όργανα έχει στο σκάφος, να μιλήσει με άλλους έμπειρους καπετάνιους από τον ασύρματο, πιθανόν να γυρίσει και πίσω… Για εμάς, ήταν απλώς κάτι κάπως περίεργο. Αυτό που συνέβη, ήταν ότι η πυξίδα απόκλινε αρκετά προς τη Δύση. Αυτό δεν έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά σε διάστημα περίπου 2-3 λεπτών, δίνοντας μας το χρόνο να το παρακολουθήσουμε.

Ενώ, λοιπόν, ακολουθούσαμε την ίδια πορεία με βάση τον αέρα, η πυξίδα μας έλεγε ότι έχουμε αλλάξει πορεία. Ως παιδιά των θετικών επιστημών, όμως, έπρεπε να ακολουθήσουμε τα δεδομένα. Και τα δεδομένα έλεγαν, ότι πρέπει να αλλάξουμε την πορεία μας προς τη Δύση. Εκ των υστέρων, δε μπορώ να ξέρω πόσο πολύ άλλαξε η πορεία μας, αφού η πυξίδα δεν έδειχνε, πλέον, προς το βορρά, όμως, απ’ όσο θυμάμαι την αλλαγή στη θέση των φώτων του Ηρακλείου (κάτι που, παρόλο το θετικό μυαλό μας, δε μας προβλημάτισε ούτε στιγμή), πρέπει να γυρίσαμε περίπου 40-50 μοίρες προς τα δυτικά. Απόκλιση αρκετή ώστε να μας βγάλει σε τελείως άλλο σημείο από τον αρχικό μας προορισμό, αλλά επίσης αρκετή ώστε να κάνει το ταξίδι μας ακόμα πιο άνετο, αφού μας επέτρεψε να κρατήσουμε πιο ανοιχτή πλεύση. Συνεχίσαμε, λοιπόν, να ακολουθούμε την πορεία μας, που σύμφωνα με την πυξίδα, ήταν ακόμα στις 5 μοίρες.

Μετά από λίγα λεπτά, είχαμε ξεχάσει το συμβάν, και με την καθησυχαστική σκέψη ότι απλώς μπερδευτήκαμε και αποκλίναμε από την αρχική μας πορεία λόγω της απειρίας μας, συνεχίσαμε με το ίδιο κέφι όπως και πριν. Η ώρα είχε πάει 2:30, και οι δύο από τους τέσσερις καπετανέους είχαν αρχίσει να νυστάζουν. Εγώ ανήκα στους άλλους δύο. Έτσι, αποφασίσαμε να κάνουμε δύο βάρδιες, να πάνε οι δύο να κοιμηθούν, και να τους ξυπνήσουμε μετά από μερικές ώρες, για να πάμε εμείς να κοιμηθούμε. Συνεχίσαμε δύο άτομα, κάνοντας λιγότερη φασαρία απ’ ότι πριν, αλλά απολαμβάνοντας ακόμα περισσότερο την ομορφιά της νύχτας. Είχα αναλάβει εγώ το τιμόνι, και για αρκετή ώρα, δε μιλούσαμε, απλώς απολαμβάναμε τους ήχους της θάλασσας. Μετά από λίγο, κατάλαβα ότι ήμουν η μόνη ξύπνια πάνω στο σκάφος.

Δε με απασχόλησε και πολύ, έτσι και αλλιώς το ταξίδι ήταν ήσυχο, ο καιρός καλός, και το τιμόνεμα εύκολο. Μέσα σε διάστημα περίπου 20 λεπτών, αργά αλλά με σταθερό ρυθμό, ο αέρας έπεσε πάρα πολύ, η θάλασσα γινόταν συνεχώς όλο και πιο ήσυχη, και το σκάφος ερχόταν σε όλο και πιο όρθια θέση. Παρόλα αυτά, ούτε τα πανιά έδειχναν να θέλουν διόρθωση, ούτε είχαμε χάσει καθόλου ταχύτητα, κάτι που για άλλη μια φορά δε με παραξένεψε καθόλου, και κάτι που για άλλη μια φορά θα το χρεώσω στην απειρία μου. Όταν, πλέον, η θάλασσα είχε γίνει σχεδόν λάδι, υπήρχε ελάχιστος αέρας, το σκάφος είχε έρθει σε όρθια θέση, αλλά συνεχίζαμε να πηγαίνουμε με αρκετά μεγάλη ταχύτητα, αποφάσισα επιτέλους να ξυπνήσω τον φίλο μου που είχε αποκοιμηθεί στο κατάστρωμα, να του δείξω αυτό το περίεργο φαινόμενο.

Η φωνή μου δεν τον ξύπνησε, ούτε την πρώτη ούτε τη δεύτερη φορά, οπότε τον πλησίασα όσο μου επέτρεπε η επαφή που έπρεπε να κρατάω με το τιμόνι, και τον σκούντησα. Καμία αντίδραση. Ανησύχησα, και τον σκούντησα πιο δυνατά, φωνάζοντάς του ταυτόχρονα, αλλά συνέχιζε να έχει αυτό το γαλήνιο ύφος του ανθρώπου που έχει αποκοιμηθεί μέσα σε ένα υπέροχο περιβάλλον. Και εκείνη τη στιγμή, ήταν που για πρώτη φορά σε αυτό το αλλόκοτο ταξίδι, άρχισα να συνειδητοποιώ τα παράξενα που έχουν συμβεί. Την αλλαγή πορείας, την αλλαγή στη θέση του Ηρακλείου, την ασυνήθιστη ξαστεριά, την ασυμβατότητα μεταξύ δύναμης αέρα και ταχύτητας του σκάφους… Και πάνω απ’ όλα, την αδυναμία μου να ξυπνήσω το φίλο μου.

Σχεδόν ταυτόχρονα με την έκλαμψη αυτή στο χαζό μου μυαλό, που άργησε τόσο πολύ να έρθει, ήρθε και μία καθησυχαστική φωνή από πίσω μου, που μου έλεγε ότι δεν πρέπει να τον ξυπνήσω, γιατί βλέπει ένα πολύ όμορφο όνειρο που θα είναι κρίμα να το αφήσει στη μέση… Γυρίζοντας ενστικτωδώς πίσω μου, είδα ότι η φωνή ερχόταν από μέσα από τη θάλασσα. Άφησα το τιμόνι, έτσι και αλλιώς πάνω στην αναστάτωσή μου πιο πιθανό ήταν να χαλάσω την πορεία μας, παρά να τη διατηρήσω… Παρόλα αυτά, το σκάφος συνέχισε στην ίδια πορεία που ακολουθούσαμε τις τελευταίες ώρες. Πλέον, δε μου έκανε καμία εντύπωση.

Έγειρα προς τη θάλασσα. Το μόνο που φαινόταν, ήταν ένα κοπάδι ψάρια που κολυμπούσαν πλάι στο σκάφος. Κι όμως, η φωνή ερχόταν από εκεί, από αυτό ακριβώς το κοπάδι. Συνέχισε, καλώντας με να πέσω στη θάλασσα και να ακολουθήσω το κοπάδι. Φυσικά, όπως κάθε λογικός άνθρωπος, δίστασα. Σε αντίθεση με κάθε λογικό άνθρωπο, απάντησα στα ψάρια, λέγοντας πως δεν εγκαταλείπω τους φίλους μου. Η καθησυχαστική φωνή, που τώρα ήταν ξεκάθαρο πως ερχόταν από το κοπάδι των ψαριών, μου είπε πως οι φίλοι μου θα είναι μια χαρά, πως σύντομα θα επιστρέψω κοντά τους και θα συνεχίσουμε το ταξίδι μας, και πως έχει να μου δείξει κάτι μοναδικό. Χωρίς να σκεφτώ ότι το «μοναδικό» δε σημαίνει απαραίτητα και καλό (για την ακρίβεια, χωρίς να σκεφτώ γενικότερα), έπεσα στο νερό. Ακούγεται ως τελείως παράλογη κίνηση, αλλά εκείνη τη στιγμή μου φαινόταν ως η πιο σοφή αντίδραση, αφού θα εξασφάλιζε την ασφάλεια των φίλων μου και τη συνέχεια του ταξιδιού μας, και ταυτόχρονα θα μου έδινε μια «μοναδική» εμπειρία…

Το νερό, παραδόξως, δεν ήταν καθόλου κρύο. Δεν με ενοχλούσε που φορούσα ρούχα, ούτε χρειαζόταν να κολυμπήσω για να σταθώ στην επιφάνεια, και γενικά ήταν τόσο οικείο, σαν να βρισκόμουν ακόμα πάνω στο κατάστρωμα. Θα μπορούσα να πω ότι δεν το ένιωθα καν υγρό. Το κοπάδι των ψαριών άρχισε να κολυμπάει γύρω μου. Δεν ήταν μεγάλα ψάρια, αλλά ήταν πολλά, τόσα ώστε να σχηματίσουν έναν μεγάλο κύκλο. Καθώς κολυμπούσαν με αυξανόμενη ταχύτητα γύρω μου, άρχισε να δημιουργείται μια δίνη, στη μέση της οποίας βρισκόμουν εγώ. Παρόλα αυτά, υπήρχε κάτι το παράξενα ήρεμο στην όλη κατάσταση. Αν και άρχισα να κατεβαίνω πιο χαμηλά, η δίνη μου επέτρεπε να έχω επαφή με τον εξωτερικό αέρα, και να αναπνέω κανονικά.

Μέχρι εδώ, τουλάχιστον το φαινόμενο της δίνης μπορούσα να το εξηγήσω, και έτσι συνέχισα να αναπνέω κανονικά, σαν να ήμουν στην επιφάνεια της θάλασσας. Όμως, συνεχίσαμε να κατεβαίνουμε όλο και πιο βαθιά. Κοιτώντας προς τα πάνω, τώρα έβλεπα πως η θάλασσα είχε κλείσει πάνω από το κεφάλι μου, αλλά η δίνη είχε μεταφερθεί σε πιο χαμηλά επίπεδα της θάλασσας, διατηρώντας αρκετό από τον εξωτερικό αέρα, και δίνοντάς μου τη δυνατότητα να αναπνέω. Αυτό, δε μπορούσα να το εξηγήσω, αλλά μου αρκούσε που συνέβαινε. Τα ψάρια πλέον κολυμπούσαν με φυσιολογική ταχύτητα, αν μπορεί να βρει κανείς κάτι φυσιολογικό σε αυτή την κατάσταση, πάντα σχηματίζοντας τον ίδιο κύκλο γύρω μου, και διατηρώντας αυτή τη δίνη οξυγόνου.

Μέσα σε μερικά λεπτά, είχαμε φτάσει σε αυτό που μάλλον ήταν ο προορισμός μας. Ένας κόσμος σχεδόν μαγικός, τόσο διαφορετικός από τον επίγειο, κι όμως τόσο προσιτός. Γεμάτος πολύχρωμα φυτά, παράξενα αλλά πανέμορφα ζώα της θάλασσας, προσεκτικά τοποθετημένα σε έναν χώρο που χρυσαφίζει από την άμμο του βυθού, και σε κάθε κίνηση κάποιου από τους μικρούς ενοίκους του, παίρνει μια τελείως διαφορετική, αλλά εξίσου υπέροχη όψη. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν ένιωθα την παραμικρή ανάγκη να εξηγήσω αυτό που έβλεπα γύρω μου, και κατανάλωνα όλη μου την ενέργεια στην προσπάθεια να απορροφήσω όσο γίνεται περισσότερες εικόνες.

Η προσπάθειά μου διακόπηκε από την γνωστή, πλέον, καθησυχαστική φωνή, που αυτή τη φορά ακουγόταν ακόμα πιο φιλική, όντας στο φυσικό της περιβάλλον. Μου μιλούσε για ώρες, δεν ξέρω πόσες. Μου περιέγραφε όλο αυτό τον κόσμο, τη γαλήνια ζωή της θάλασσας, που σε όσους τη βλέπουμε από την επιφάνεια, κάθε άλλο παρά γαλήνια φαίνεται. Τελικά, μου αποκάλυψε το λόγο αυτής της επίσκεψης.

Μου εξήγησε πως θα αγαπήσω τη θάλασσα, με τον τρόπο που την έχουν αγαπήσει και πολλοί άλλοι. Επιφανειακά – και μεταφορικά, και κυριολεκτικά. Θα την προστατεύω όσο μπορώ, θα την επισκέπτομαι συχνά, και θα δεθώ μαζί της σε κάποιο βαθμό, αλλά όχι περισσότερο από ένα παιδί που του αρέσει το κολύμπι. Δε θα γίνω ποτέ μεγάλη καπετάνισσα, εξάλλου δεν υπάρχει καμία νεράιδα στα μισά της διαδρομής Ηράκλειο – Σαντορίνη. Όμως, μετά από μερικά χρόνια, θα κάνω ένα παιδί, που θα δεθεί με το μαγικό αυτό κόσμο, με τον πιο αληθινό και αγνό τρόπο. Θα γεννηθεί μέσα στη θάλασσα, και η ζωή του θα δεθεί με το υγρό στοιχείο. Θα περνάει πολλές ώρες στη θάλασσα, και θα αγαπήσει αυτό τον κόσμο περισσότερο από τον επίγειο, παρόλο που θα αναγκάζεται, για ευνόητους λόγους, να κατοικεί στον επίγειο. Τελειώνοντας, μου είπε πως ήθελε να μου δείξει τη μαγεία αυτού του κόσμου, για να μην αποτραβήξω ποτέ το παιδί μου από αυτό τον κόσμο. Ίσως οι ίδιοι να μην επισκεφθούν ποτέ το παιδί αυτό, αλλά η αγάπη του για τον κόσμο τους θα διατηρήσει αυτή τη μαγεία, και η μαγεία του βυθού θα διατηρήσει την αγάπη του για τη θάλασσα. Και κάπως έτσι, θα συνεχίσουν να υπάρχουν και οι δύο.

Ακόμα, μου εξήγησε πως ήθελε να μου δείξει αυτό τον κόσμο, γιατί θα ξαναβρεθώ μέσα σε αυτόν, την ώρα της γέννας του παιδιού. Και τότε, είναι σημαντικό να τον αποδεχτώ σαν το φυσικό περιβάλλον στο οποίο πρέπει να βρίσκομαι. Να μη φοβηθώ, και μην προσπαθήσω να φύγω.

Η φωνή μου είπε πως δεν πρέπει να μιλήσω σε κανέναν για αυτή την επίσκεψη, ούτε στο ίδιο το παιδί, για τα επόμενα 40 χρόνια. Μετά από 40 χρόνια, είμαι ελεύθερη να πω αυτή την ιστορία σε όποιον θέλω. Ανεβάζοντάς με στην επιφάνεια, ένα από τα ψάρια που εξακολουθούσαν να κολυμπούν γύρω μου, με πλησίασε και μου έδωσε κάτι. Ήταν ένα κομματάκι ελαφρόπετρας, με ένα ψαράκι σκαλισμένο. Η φωνή μου είπε να το κρατάω συνεχώς πάνω μου, σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Και πάλι, όμως, δεν έπρεπε να αποκαλύψω την αλήθεια για την προέλευσή του, για τα επόμενα 40 χρόνια.

Αφήνοντάς με στο σκάφος, είδα ότι, όχι μόνο δεν είχε περάσει ούτε λεπτό από την ώρα που ξεκινήσαμε, αλλά ότι βρισκόμασταν στη σωστή πορεία προς τη Σαντορίνη, στο σημείο που θα έπρεπε να βρισκόμαστε αν δεν είχαμε παρεκκλίνει. Οι υπόλοιποι κοιμόντουσαν ακόμα. Η φωνή μου είπε πως από εδώ, συνεχίζουμε μόνοι μας το ταξίδι, και τα ψάρια εξαφανίστηκαν στο βυθό. Χάζεψα για λίγα δευτερόλεπτα το σημείο της θάλασσας απ’ όπου είχαν έρθει, μέχρι που το σκάφος άρχισε να αλλάζει πορεία μόνο του, και κατάλαβα ότι δεν ήταν κανένας στο τιμόνι. Έτρεξα να το πιάσω, και εκείνη τη στιγμή ξύπνησε και ο φίλος μου που ακόμα κοιμόταν στο κατάστρωμα, πειράζοντάς με που άφησα το τιμόνι για να χαζέψω τη θάλασσα. Ήμουν εντελώς στεγνή, και τίποτα δε μαρτυρούσε τη νυχτερινή επίσκεψη, παρά μόνο ένα αχνό χαμόγελο που σχηματιζόταν στα χείλη μου χωρίς προφανή λόγο, για τις επόμενες μέρες.

Γυρίζοντας στο Ηράκλειο, ακύρωσα το εισαγωγικό μάθημα κατάδυσης που είχα κανονίσει για λίγες μέρες μετά. Τα πρώτα χρόνια, ήθελα πολύ να πω αυτή την ιστορία σε όλο τον κόσμο. Σιγά-σιγά, άρχισε να σβήνει αυτή η επιθυμία, και η ιστορία άρχισε να γίνεται κάτι δικό μου, προσωπικό, που δε χρειάζεται να ξέρει κανείς. Χρειάστηκαν περίπου 20 χρόνια, για να αρχίσω να καταλαβαίνω τους λόγους που μου έθεσαν τον περιορισμό των 40 ετών. Ο κόσμος δεν ήταν έτοιμος να δεχτεί μια τέτοια ιστορία. Αν την έλεγα, πιθανότατα κανείς δεν θα με πίστευε. Μετά από άλλα 10 χρόνια, πλέον είχε πάψει να με απασχολεί το ότι δεν θα με πίστευαν όσοι άκουγαν αυτή την ιστορία. Τώρα ανησυχούσα γι’ αυτούς που θα με πίστευαν, και που θα επιχειρούσαν να βρουν αυτό τον κόσμο.

Τα τελευταία 13 χρόνια, είμαι ελεύθερη να πω αυτή την ιστορία σε όποιον θέλω. Παρόλα αυτά, είναι η πρώτη φορά που τη διηγούμαι. Το αν βγήκε αληθινό αυτό που μου είπαν τα ψάρια, μπορείτε να το διαβάσετε σε άλλο σημείο του blog, με τον τίτλο «How we found the holly grail» (ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τους συνειρμούς αυτού του παιδιού…). Όσο για τους λόγους που αποφάσισα να διηγηθώ αυτή την ιστορία μετά από τόσα χρόνια… Δεν έχει να κάνει ούτε με την επιθυμία μου να τη μοιραστώ με κάποιον πριν φύγω από τη ζωή, ούτε με κάποια κρυφή ελπίδα ότι ο κόσμος θα σεβαστεί αυτόν το μαγικό κόσμο και θα κατανοήσει τη μοναδικότητά του. Έχει να κάνει απλά και μόνο με το γεγονός, ότι σε αυτό το blog δημοσιεύονται φανταστικές ιστορίες, και όσοι τις διαβάζουν θεωρούν εκ των προτέρων ότι είναι δημιουργήματα κάποιου εύστροφου ή και αργόστροφου εγκεφάλου. Ο μαγικός κόσμος του βυθού είναι ασφαλής.

Thanx….

When I was a lad in a fishing town
My old man said to me:
“You can spend your life, your jolly life
Sailing on the sea.
You can search the world for pretty girls
Til your eyes grow weak and dim,
But don’t go fishing for a mermaid, son
If you don’t know how to swim”

‘Cause her hair was green as seaweed
Her skin was blue and pale
I loved that girl with all my heart
I only liked the upper part
I did not like the tail

So I signed aboard of a whaling ship
And my first very day at sea
There I spied in the waves,
Reaching out for me
“Come live with me in the sea said she,
Down on the ocean floor
And I’ll show you many’s a wonderous thing
That you’ve never seen before

So over I jumped and she pulled me down,
Down to her seaweed bed
A pillow made of tortoise-shell
She placed beneath my head
She fed me shrimp and caviar
Upon a silver dish
From her head to her waist was just to my taste
But the rest of her was a fish

‘Cause …

Then one day, she swam away
So I sang to the clams and the whales
“Oh, how I miss her seagreen hair
And the silvery shine of her scales
Then her sister, she swam by
And set my heart awhirl
From her head to her waste was an ugly fish
But the rest of her was a girl

‘Cause her hair was green as seaweed
Her skin was blue and pale
I loved that girl with all my heart
I did not like the upper part
And that’s how I get my …

But it was worth it!

Everything started normally as every other weekend. It was a little bit cloudy, the wind was North – West as usual and not too much. Perfect day for sailing. When we got out of the harbour, it started raining. Excitement was all over the crew, we could use more our new waterproof clothes!!!

After a while it was raining more heavily. Everybody was happy with that, because the vessel is getting washed, the scenery completely changes. Finally we reached and we moored in the island Dia. We ate, we had fun, but at some point we had to return back to Heraclion.

The worse a bad feeling all around us…

We knew already that the weather was going to get worse. As long as we were in the island of Dia, we couldn’t feel it. Departing from Dia we put our smallest sails and decided to sail with both sails (main & genoa), the other vessel which was near (Christina) sailed only with one (genoa). Travelling with two sails in this weather is something different than with just one. Having two sails we had to broad reach instead of running as Christina did. That means also that we had to do a lot of jibes in order to reach Heraclion port.

When we were a little bit outside of Dia, it was raining cats and dogs and also the wind was a lot. As an advanced lesson crew everybody liked it. Sailing with a broad reach in this weather you are always afraid of doing an unitentional jibe or a broach. Everybody was on alert….

When Pashalis got the rudder, we didn’t had to wait for long, until the error happened. A semi-broach happened and as we recovered the boat, we heard a strange noise. With a quick check we saw that the boomvang was broken.

Christos and Harry offered to go in the bow, behind the mast and and make a temporary fix on the boomvang with ropes. Which they did successfully. With the temporary boomvang we continued our way to heraclion port. Inside
the heraclion port, at the point as we were getting down the sails, the boom fell on the deck. Then we realized that it wasn’t only the boomvang that was broken, but also the gooseneck.

Sailing with a broken gooseneck means that the boom can get out of its position at any time. If the boom were to got out at the point when we were in the mast and fixing the boomvang, We would for sure have at least one unconscious person in the sea after that. He would have been hit by the boom very severely.

After all nothing happened, but It makes you think…

More photos from that day and the broken gooseneck can be found here: http://www1.webng.com/hargikas/Broken%20Boom/

From Wikipedia: God ordered Jonah to preach at the city of Nineveh. Jonah did not want to, and tried to avoid God’s command by sailing to Tarshish. A huge storm arises. The sailors, realizing this is no ordinary storm, cast lots, and learn that Jonah is to blame. Jonah admits this, and states that if he is thrown overboard, the storm will cease. The sailors throw him overboard, and the seas calm. Jonah is miraculously saved by being swallowed by a large fish. In chapter two, while in the great fish, Jonah prayed to God and asked forgiveness and thanked God for being so faithful, and the result was, God commanded the fish to vomit Jonah out.

So the story begins…

After sending a lot of e-mails to many different dive centers in the little town of L’ Estartit in the coast of Costa Brava, it was finally arranged a day with 2 dive in the Medes Islands (“Islas Medes“). The day for the dive was scheduled to be the 24th of September 2006 which also happens to be Harry’s Birthday.

The town of L’ Estartit is about 150km away from Barcelona. If someone wants to go to L’ Estartit or he can rent a car to go there or take the train, the bus or a taxi. The morning of 24th of September there was a light rain, but this fact wasn’t enough to make Harry back down on the idea. After a 3 hour journey by metro, train (renfer) and a taxi, Harry managed to get to L’Estartit in time. It this time of the day it was raining heavily. Still not a fact to stop Harry from diving. Walking all along the bay of L’Estartit to find the diving centre (UniSub) where the dives where booked, Harry became all wet.

It wasn’t just the rain… It was actually quite windy, and also the sea was very rough! All the diving centres (counted more than 10) had cancelled their dives for today. Lucky Harry.

The weather was so tough that also swimming was prohibited (see the red flag in the picture on the left).

So Harry with no dive to make, took a little hike in nearby mountains and a small walk in the town. L’ Estartit is actually a divers town. Except the many diving centers which are there, everything else (like restaurants, bars, souvenir shops) have a little something to do with divers. And this is usual cause Medes Islands are a marine reserve, and the abundance of life is making it one of the best diving sites in the Mediterranean. Arghhhh, being so close and someone can not dive, Arghhhh!!! Imaging seeing everywhere around you information about diving without being able to dive and to have to carry your equipment the whole way back.

At least Harry got all the information if he wants to plan it again some other time in the future. Contacts, information, timetables, everything is in our hands.
This is the second time Harry is not able to dive in foreign country, the previous time was in Cyprus. Hopefully it is not going to become a habit.

A trip to Barcelona, for business, but without diving seeing some fish? No! Harry decided to go to the Aquarium of Barcelona in order to see at least a little bit of marine life. It was very nice, and If someone has 300 euros to throw he could arrange a dive with the Sand Tiger Sharks. Here is a short video of the aquarium.