h1

That’s an eventfull sailing!

December 14, 2010

Skippers Summary of Events

Advertisements
h1

μυθομανία

February 17, 2010

Επειδή έχω και άλλο ένα blog με φανταστικές ιστορίες, απλά βάζω ένα σύνδεσμο εδώ για αυτές που έχουν σχέση με την θάλασσα.

Το ναυάγιο

Μια επιστολή από τον Van der Decken

h1

Ύμνος στη θάλασσα

October 15, 2009

Έναν ύμνο λαχτάρησα στη θάλασσα σε ρυθμούς απλωμένους σαν τις κραυγές των κυμάτων·

στη θάλασσα όταν ο Ήλιος στα νερά της σαν κατακόκκινη σημαία κυματίζει·

στη θάλασσα όταν φιλά τα χρυσαφένια στήθη των παρθένων ακτών που καρτερούν διψασμένες·

στη θάλασσα καθώς ουρλιάζουν οι ορδές της κι εξακοντίζουν οι ανέμοι τις βλαστήμιες τους·

όταν αστράφτει μέσα στ’ ατσάλινο νερό η λαμπερή και αιμόφυρτη σελήνη·

στη θάλασσα όταν πάνω της διαχέει την απροσμέτρητη πίκρα του το Κύπελλο τον Άστρων.

Σήμερα κατηφόρισα απ’ το βουνό στην κοιλάδα

κι απ’ την κοιλάδα στη θάλασσα.

Ο δρόμος τράβαγε μακρύς όσο κρατάει ένα φιλί.

Οι μυγδαλιές σκορπούσαν τις γαλανές σκιές των κορυφών τους πάνω στο μονοπάτι

και στην κορφή της κοιλάδας, ο ήλιος

τινάζει τις ολόχρυσες Γολκόνδες του στο γλαυκό του δάσους: Θάλασσα!

Μητέρα, Αδελφή, Ερωμένη…!

Μπαίνω μες στους απέραντους κήπους των νερών σου και κολυμπώ μακριά από τη στεριά.

Τα κύματα έρχονται, με τους εύθραστους θυσάνους των αφρών και χάνονται μες στην βουή. Προς την ακτή.

Με τις κοκκινωπές βουνοκορφές της

με τα γεωμετρικά της σπίτια

με τις φοινικιές της, έρμαια του ανέμου

που τώρα έχουν γίνει πελιδνά και παράλογα σαν αποκρυσταλλωμένες μνήμες!

Ω θάλασσα! Ω Ήλιε. Ω απέραντη κοίτη!

Και ξέρω γιατί σ’ αγαπώ. Ξέρω πως είμαστε πολύ γερασμένοι,

κι ότι εμείς οι δύο γνωριζόμαστε εδώ κι αιώνες.

Ξέρω πως τα σεπτά και γελαστά νερά σου πρωτάναψε ο όρθρος της Ζωής.

(Στην τέφρα ενός τρτογενούς απομεσήμερου, ακούστηκαν οι πρώτοι μου παλμοί στην αγκαλιά σου.)

Ω πρωτεόμορφη, βγήκα από μέσα σου!

Κι οι δυο μας αλυσοδεμένοι και περιπλανώμενοι·

κι οι δυο μας με ακόρεστη τη δίψα γι’ άστρα·

κι οι δυο μας φως, αέρας, δύναμη, σκοτάδια·

κι οι δυο μας με τις απέραντες επιθυμίες μας, μα και τη φοβερή μας δυστυχία!

– Χόρχε Λουίς Μπόρχες

h1

Ιστορίες Πανσελλήνου

October 13, 2009

Ήταν περίπου τα μέσα Ιουλίου του 2006. Χτυπάει το τηλέφωνο μου, ήταν ο Μιχάλης (αυτός που έχει το καταδυτικό στην Λυγαριά) και με μια αγχωμένη φωνή μου ζητάει να καθοδηγήσω μια νυχτερινή βουτιά από μαθητές για εκείνο το βράδυ. Ο ίδιος και ο Βαγγέλης (ο προηγούμενος ιδιοκτήτης) δεν μπορούσαν να είναι αφού οι κοπέλες τους είχαν πλάνα για το βράδυ με πανσέληνο, και τους ενημέρωσαν τελευταία στιγμή (ή πιο σωστά πίστευαν ότι δεν θα κανόνιζαν τίποτα σε μια βραδιά πανσελήνου).

Η απάντηση μου ήταν περίπου έτσι: “Φυσικά! Και το ρωτάς; Ετοίμασε Χ φακούς! Γέμισε μου Ψ μπουκάλες, θα πάρω εγώ να ενημερώσω το λιμεναρχείο. Πες σε όλους να είναι στο καταδυτικό πριν την δύση του ηλίου.”. Τηλεφωνώ και στην Helle για να την ενημερώσω για την νυχτερινή κατάδυση (γιατί άλλωστε πότε δεν πρέπει να χάνει κανείς ευκαιρία για βραδινή βουτιά). Ο Iain δεν θα μπορούσε να έρθει γιατί θα απολάμβανε την πανσέληνο από μια πλατφόρμα πετρελαίου κάπου στην βόρεια θάλασσα.

Η μέρα φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της και εγώ βρίσκομαι στο καταδυτικό στην Λυγαριά, να κάνω τις τελευταίες ετοιμασίες. Όμως η πανσέληνος άρχιζε να επηρεάζει τους ανθρώπους. Άρχισαν να χτυπούν τα τηλέφωνα του καταδυτικού και σιγά σιγά οι μαθητές άρχισαν να ακυρώνουν την βουτιά (πιθανότατα είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν).

Τελικά μόνο εγώ και η Helle ήμασταν στο καταδυτικό, και με ένα μάθημα κατάδυσης ακυρωμένο. Αφήνω λοιπόν και τους δύο εκπαιδευόμενους (trainees) που θα με βοηθούσαν στην βουτιά να φύγουν και να πάνε να γιορτάσουν την πανσέληνο στην Αγία Πελαγία. Από την άλλη φυσικά ούτε εγώ, ούτε η Helle θα αφήναμε μια τέτοια βουτιά να πάει χαμένη (ειδικά τώρα που είχαμε και άδεια από το λιμεναρχείο). Φορτώνουμε τον εξοπλισμό στο αμάξι και πάμε για μια νυχτερινή βουτιά στο Μαδέ (ή My House Reef όπως ονομάζονταν και παλιά). Καταδυτικά ξέρω τον βυθό στο Μαδέ απ’ έξω και ανακατωτά, με dive buddy την Helle που είναι εκπληκτική δύτρια και έχουμε πολύ καλή επικοινωνία που δεν χρειάζεται να κάνουμε σήματα ο ένας στον άλλο, η κατάδυση προβλεπόταν μια από τις χαλαρότερες που μπορεί να κάνει κάποιος.

Και πράγματι ήταν! Όταν μπήκαμε στο νερό, το φεγγάρι δεν είχε φανεί ακόμη (ήταν πίσω από τα βουνά), αλλά υπήρχε μπόλικο φως. Αρχίσαμε τις εξερευνήσεις μας από εδώ και από εκεί, να επισκεπτόμαστε τους συνήθεις θαμώνες: τον κύριο χταπόδι στις νυχτερινές του βόλτες, την κυρία σουπιά με την αιθέρια κίνηση της, τον Ισπανό χορευτή να χορεύει στα μεσόνερα. Όλα αυτά με μια εκπληκτική ορατότητα. Όπως γίνεται σε όλες τις νυχτερινές καταδύσεις, κλείσαμε τους φακούς σε μια στιγμή για να δούμε την φωσφορίζουσα άλγη, καθώς αναταράξαμε το νερό μπροστά μας.

Κλείνοντας τους φακούς μας, παρατηρούμε ότι το φεγγάρι έχει ανεβεί στην μέση του ουρανού και φωτίζει πραγματικά καθαρά τον βυθό. Μπορούσαμε να δούμε τα πάντα χωρίς φακό, και μετά από λίγο που τα μάτια μας προσαρμόστηκαν στον νέο φωτισμό ήταν όλα πανέμορφα. Ο βυθός είχε αλλάξει όψη, τώρα δεν είχε πια χρώματα, αλλά ήταν ασημένιος! Σαν κάποιος να κάλυψε όλο τον βυθό της θάλασσας με ένα πολύ απαλό ασημένιο πέπλο. Οι θαμώνες έγιναν και αυτοί ασημένιοι και έγιναν ένα με το βυθό. Μιας και ξέραμε και οι δύο το βυθό πολύ καλά, και βλέπαμε τόσο καλά χωρίς φακούς, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε την κατάδυση έχοντας τους σβηστούς. Γυρίζοντας την πλάτη στον πανέμορφο βυθό, κοιτάξαμε προς την επιφάνεια. Η διαύγεια ήταν τρομαχτική, η σελήνη και τα άστρα φαινόντουσαν καθαρά από εδώ κάτω, ήταν όλα γαλάζια (με μια ανεπαίσθητη απόχρωση προς το πράσινο)! Ο μικρός κυματισμός της επιφάνειας έκανε τα άστρα να αναβοσβήνουν και την σελήνη να λικνίζεται σε κάποιο μυστήριο ρυθμό. Καθώς οι μπουρμπουλήθρες μας ανέβαιναν πως τα άστρα, ανάγκαζαν την άλγη να φωσφορίσει. Αυτό έφερε τα άστρα κοντύτερα σε εμάς. Το θέαμα ήταν σαν τα άστρα να είχαν ανακαλύψει την τρίτη διάσταση και είχαν ελευθερωθεί από τις δύο διαστάσεις που ήταν φυλακισμένα για τόσο καιρό. Ήταν σαν να έχουν οργανώσει ένα πάρτι και να χορεύουν για την νέα τους ελευθερία, και η σελήνη με το λίκνισμα της έπαψε πια να είναι μελαγχολική είχε πλέον κέφια. Σε όλο αυτό το πάρτι, εγώ ένιωθα μαέστρος. Όπως ο μαέστρος μια ορχήστρας κουνάει το μαγικό του ραβδάκι και πανέμορφη μουσική ακούγεται μπροστά του, έτσι και εγώ με μια κίνηση του χεριού μου μπροστά από τα μάτια μου πανέμορφες εικόνες παρουσιαζόντουσαν μπροστά μου.

Στην συνέχεια της βουτιάς βλέποντας, τον ασημένιο βυθό, τον χορό των άστρων, το παιχνίδισμα τους με εμάς και ένα γαλανό σώμα να λικνίζεται στον ουρανό, συνειδητοποίησα ότι το όλο σκηνικό ήταν σαν να μην ήμασταν στην γη πλέον. Πετούσαμε πάνω από το πανέμορφο ασημένιο φεγγάρι, παίζαμε με τα άστρα και βλέπαμε την γη μας από μακριά…

h1

Γέρος θαλασσόλυκος…

September 20, 2009
γέρος θαλασσόλυκος στο λιμάνι της πανέμορφης ίου

γέρος θαλασσόλυκος στο λιμάνι της πανέμορφης ίου

h1

A Deep Wreck Diving Trip

December 31, 2008

After many years in Crete, I didn’t know it that there was a wreck in Agios Nikolaos in such good condition.

An old ship (dating back to 1900), at 55meters. Enjoy the video:

h1

Μύθοι και πραγματικότητα

December 9, 2007

Οι ιστορίες της θάλασσας που έχω ζήσει και διηγηθεί κατά καιρούς, τις περισσότερες φορές καταλήγουν μύθοι. Πολύς κόσμος τις έχει οικειοποιηθεί, τις έχει μεταλλάξει, τις έχει κάνει καλύτερες, τις έχει μεταδώσει, τις έχει διογκώσει, και τελικά, έχουν καταλήξει κάτι τελείως διαφορετικό, και συχνά πολύ πιο ενδιαφέρον από την αρχική ιστορία. Δεν θα σας διηγηθώ μία τέτοια ιστορία σήμερα, που πολύ πιθανό να την έχετε ακούσει από κάποιον άλλο λίγο διαφορετική, και να νομίσετε ότι σας κοροϊδεύω…

Read the rest of this entry »