Archive for the ‘Diving’ Category

h1

Ιστορίες Πανσελλήνου

October 13, 2009

Ήταν περίπου τα μέσα Ιουλίου του 2006. Χτυπάει το τηλέφωνο μου, ήταν ο Μιχάλης (αυτός που έχει το καταδυτικό στην Λυγαριά) και με μια αγχωμένη φωνή μου ζητάει να καθοδηγήσω μια νυχτερινή βουτιά από μαθητές για εκείνο το βράδυ. Ο ίδιος και ο Βαγγέλης (ο προηγούμενος ιδιοκτήτης) δεν μπορούσαν να είναι αφού οι κοπέλες τους είχαν πλάνα για το βράδυ με πανσέληνο, και τους ενημέρωσαν τελευταία στιγμή (ή πιο σωστά πίστευαν ότι δεν θα κανόνιζαν τίποτα σε μια βραδιά πανσελήνου).

Η απάντηση μου ήταν περίπου έτσι: “Φυσικά! Και το ρωτάς; Ετοίμασε Χ φακούς! Γέμισε μου Ψ μπουκάλες, θα πάρω εγώ να ενημερώσω το λιμεναρχείο. Πες σε όλους να είναι στο καταδυτικό πριν την δύση του ηλίου.”. Τηλεφωνώ και στην Helle για να την ενημερώσω για την νυχτερινή κατάδυση (γιατί άλλωστε πότε δεν πρέπει να χάνει κανείς ευκαιρία για βραδινή βουτιά). Ο Iain δεν θα μπορούσε να έρθει γιατί θα απολάμβανε την πανσέληνο από μια πλατφόρμα πετρελαίου κάπου στην βόρεια θάλασσα.

Η μέρα φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της και εγώ βρίσκομαι στο καταδυτικό στην Λυγαριά, να κάνω τις τελευταίες ετοιμασίες. Όμως η πανσέληνος άρχιζε να επηρεάζει τους ανθρώπους. Άρχισαν να χτυπούν τα τηλέφωνα του καταδυτικού και σιγά σιγά οι μαθητές άρχισαν να ακυρώνουν την βουτιά (πιθανότατα είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν).

Τελικά μόνο εγώ και η Helle ήμασταν στο καταδυτικό, και με ένα μάθημα κατάδυσης ακυρωμένο. Αφήνω λοιπόν και τους δύο εκπαιδευόμενους (trainees) που θα με βοηθούσαν στην βουτιά να φύγουν και να πάνε να γιορτάσουν την πανσέληνο στην Αγία Πελαγία. Από την άλλη φυσικά ούτε εγώ, ούτε η Helle θα αφήναμε μια τέτοια βουτιά να πάει χαμένη (ειδικά τώρα που είχαμε και άδεια από το λιμεναρχείο). Φορτώνουμε τον εξοπλισμό στο αμάξι και πάμε για μια νυχτερινή βουτιά στο Μαδέ (ή My House Reef όπως ονομάζονταν και παλιά). Καταδυτικά ξέρω τον βυθό στο Μαδέ απ’ έξω και ανακατωτά, με dive buddy την Helle που είναι εκπληκτική δύτρια και έχουμε πολύ καλή επικοινωνία που δεν χρειάζεται να κάνουμε σήματα ο ένας στον άλλο, η κατάδυση προβλεπόταν μια από τις χαλαρότερες που μπορεί να κάνει κάποιος.

Και πράγματι ήταν! Όταν μπήκαμε στο νερό, το φεγγάρι δεν είχε φανεί ακόμη (ήταν πίσω από τα βουνά), αλλά υπήρχε μπόλικο φως. Αρχίσαμε τις εξερευνήσεις μας από εδώ και από εκεί, να επισκεπτόμαστε τους συνήθεις θαμώνες: τον κύριο χταπόδι στις νυχτερινές του βόλτες, την κυρία σουπιά με την αιθέρια κίνηση της, τον Ισπανό χορευτή να χορεύει στα μεσόνερα. Όλα αυτά με μια εκπληκτική ορατότητα. Όπως γίνεται σε όλες τις νυχτερινές καταδύσεις, κλείσαμε τους φακούς σε μια στιγμή για να δούμε την φωσφορίζουσα άλγη, καθώς αναταράξαμε το νερό μπροστά μας.

Κλείνοντας τους φακούς μας, παρατηρούμε ότι το φεγγάρι έχει ανεβεί στην μέση του ουρανού και φωτίζει πραγματικά καθαρά τον βυθό. Μπορούσαμε να δούμε τα πάντα χωρίς φακό, και μετά από λίγο που τα μάτια μας προσαρμόστηκαν στον νέο φωτισμό ήταν όλα πανέμορφα. Ο βυθός είχε αλλάξει όψη, τώρα δεν είχε πια χρώματα, αλλά ήταν ασημένιος! Σαν κάποιος να κάλυψε όλο τον βυθό της θάλασσας με ένα πολύ απαλό ασημένιο πέπλο. Οι θαμώνες έγιναν και αυτοί ασημένιοι και έγιναν ένα με το βυθό. Μιας και ξέραμε και οι δύο το βυθό πολύ καλά, και βλέπαμε τόσο καλά χωρίς φακούς, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε την κατάδυση έχοντας τους σβηστούς. Γυρίζοντας την πλάτη στον πανέμορφο βυθό, κοιτάξαμε προς την επιφάνεια. Η διαύγεια ήταν τρομαχτική, η σελήνη και τα άστρα φαινόντουσαν καθαρά από εδώ κάτω, ήταν όλα γαλάζια (με μια ανεπαίσθητη απόχρωση προς το πράσινο)! Ο μικρός κυματισμός της επιφάνειας έκανε τα άστρα να αναβοσβήνουν και την σελήνη να λικνίζεται σε κάποιο μυστήριο ρυθμό. Καθώς οι μπουρμπουλήθρες μας ανέβαιναν πως τα άστρα, ανάγκαζαν την άλγη να φωσφορίσει. Αυτό έφερε τα άστρα κοντύτερα σε εμάς. Το θέαμα ήταν σαν τα άστρα να είχαν ανακαλύψει την τρίτη διάσταση και είχαν ελευθερωθεί από τις δύο διαστάσεις που ήταν φυλακισμένα για τόσο καιρό. Ήταν σαν να έχουν οργανώσει ένα πάρτι και να χορεύουν για την νέα τους ελευθερία, και η σελήνη με το λίκνισμα της έπαψε πια να είναι μελαγχολική είχε πλέον κέφια. Σε όλο αυτό το πάρτι, εγώ ένιωθα μαέστρος. Όπως ο μαέστρος μια ορχήστρας κουνάει το μαγικό του ραβδάκι και πανέμορφη μουσική ακούγεται μπροστά του, έτσι και εγώ με μια κίνηση του χεριού μου μπροστά από τα μάτια μου πανέμορφες εικόνες παρουσιαζόντουσαν μπροστά μου.

Στην συνέχεια της βουτιάς βλέποντας, τον ασημένιο βυθό, τον χορό των άστρων, το παιχνίδισμα τους με εμάς και ένα γαλανό σώμα να λικνίζεται στον ουρανό, συνειδητοποίησα ότι το όλο σκηνικό ήταν σαν να μην ήμασταν στην γη πλέον. Πετούσαμε πάνω από το πανέμορφο ασημένιο φεγγάρι, παίζαμε με τα άστρα και βλέπαμε την γη μας από μακριά…

Advertisements
h1

A Deep Wreck Diving Trip

December 31, 2008

After many years in Crete, I didn’t know it that there was a wreck in Agios Nikolaos in such good condition.

An old ship (dating back to 1900), at 55meters. Enjoy the video:

h1

Foreign sea curse

September 24, 2006

This is the second time Harry fails to do a dive abroad. Probably He can only dive in Greece. A suitable nickname for Harry is probably Jonah.

From Wikipedia: God ordered Jonah to preach at the city of Nineveh. Jonah did not want to, and tried to avoid God’s command by sailing to Tarshish. A huge storm arises. The sailors, realizing this is no ordinary storm, cast lots, and learn that Jonah is to blame. Jonah admits this, and states that if he is thrown overboard, the storm will cease. The sailors throw him overboard, and the seas calm. Jonah is miraculously saved by being swallowed by a large fish. In chapter two, while in the great fish, Jonah prayed to God and asked forgiveness and thanked God for being so faithful, and the result was, God commanded the fish to vomit Jonah out.


So the story begins…

Read the rest of this entry ?